FreeCinema

Follow us

Ο ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΟΙΚΤΟ».


Συναντηθήκαμε στον όροφο 2 της Στέγης για να μιλήσουμε για τη δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του. Έγινε τυχαία. Ειλικρινά. Ηλίας Φραγκούλης. Μπάμπης Μακρίδης. Μιλάμε για τον «Οίκτο». Και άλλα πράγματα.

Ήρθε πάλι με μια μηχανή, όπως και τον Φλεβάρη του 2012, που είχαμε βρεθεί για το «L». Έπινε καφέ στα σκαλιά της Στέγης. Ανεβήκαμε μέχρι τον δεύτερο όροφο, για να μιλήσουμε για τη δεύτερη ταινία του, τον «Οίκτο». Ο Αλέξανδρος έπιασε την κάμερά του χωρίς να του δώσω καμία καθοδήγηση. Με ξέρει. «Κουτσομπολέψαμε» πριν πατηθεί το REC, γκρίνιαξα λίγο του Μπάμπτη για πράγματα που λίγο μου έλειψαν από το φιλμ. Κανένας οίκτος προς τον σκηνοθέτη!

Εντάξει, δεν είναι συνέντευξη. Η «φόρμα» της συνέντευξης είναι ξεπερασμένη, sorry. Απλά, τα λέμε. Ο Κυριάκος δεν ακούμπησε σχεδόν τίποτα στο μοντάζ, το πράμα κύλησε, είχε ροή. Σχεδόν «αμοντάριστα πλάνα» τύπου. Η διάρκεια πλησιάζει τα 45 λεπτά, άμα βγάλεις και το «σφήνα» trailer. Λένε ότι αυτό «κουράζει» στο internet. Όποιος γουστάρει, το βλέπει. Τι να πω; Είναι ο Μπάμπης Μακρίδης και μιλάει με τον Ηλία Φραγκούλη. Δεν έφτασες μέχρι εδώ τυχαία, μάλλον θα ήθελες να δεις και ν’ ακούσεις την όλη κουβέντα. Από clickbait σίγουρα δεν μας προέκυψες…

Το μόνο πράγμα που με «φρέναρε» εδώ, είναι αυτό το πρόβλημα που συναντώ συχνά με ταινίες: θα ήθελα να μιλήσουμε και για κομμάτια του φιλμ, τα οποία όμως θα μας οδηγούσαν σε χοντρά spoilers. Και δεν κάνει! Και αυτό κάπου «αυτο-λογοκρίνει» εκείνον που ρωτάει (περισσότερο). Σε κάποια στιγμή, του ζήτησα να μου δώσει και μια απάντηση στα κρυφά, πλησιάζοντας στο αυτί μου. Οίκτο, δηλαδή, πού φτάσαμε!

CREDITS: Αλέξανδρος Αλεξόπουλος (κάμερα), Κυριάκος Μιχούδης (μοντάζ)

Η ταινία «Οίκτος» του Μπάμπη Μακρίδη ξεκινά την προβολή της στη Μικρή Σκηνή της Στέγης, από την Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου, σε διανομή της εταιρείας Strada Films.

MORE INTERVIEWS

ΣΚΟΡΣΕΖΕ. ΝΤΕ ΝΙΡΟ. ΠΑΤΣΙΝΟ. ΓΙΑ ΤΟΝ «ΙΡΛΑΝΔΟ».

Το 63ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Λονδίνου έριξε αυλαία με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο: την διεθνή πρεμιέρα του «The Irishman», της επικής γκανγκστερικής ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε. Είχα την τύχη, την τιμή και τη χαρά να συναντήσω, εκ μέρους του FREE CINEMA, τους τρεις κολοσσούς του παγκόσμιου κινηματογράφου, οι οποίοι απάντησαν, μεταξύ άλλων, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις ερωτήσεις μου για το μέλλον του σινεμά.

Η Κάτια Γκουλιώνη για το «Ακίνητο Ποτάμι».

Η Κάτια Γκουλιώνη, πρωταγωνίστρια της ταινίας του Άγγελου Φραντζή «Ακίνητο Ποτάμι», μιλά με τον Ηλία Φραγκούλη για την πορεία της στον ελληνικό κινηματογράφο, την υποκριτική, αναλύει τον τελευταίο της ρόλο και ξεχωρίζει πράγματα που αγαπά από το παγκόσμιο σινεμά.

ΤΖΟ ΠΕΝΑ: SURVIVAL KIT.

Ήδη γνωστός από τηλεοπτικές δουλειές, ταινίες μικρού μήκους, music videos και το κανάλι του στο YouTube, ο Βραζιλιάνος Τζο Πένα κάνει το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με ένα φιλόδοξο και άκρως ενδιαφέρον φιλμ επιβίωσης, το «Arctic». Μίλησε αποκλειστικά στο FREE CINEMA κατά τη διάρκεια του περσινού Φεστιβάλ Λονδίνου για τις εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες γυρισμάτων, το απίστευτο σθένος του Μαντς Μίκελσεν, τους οικονομικούς περιορισμούς και την ανέλπιστη ένταξη μιας αληθινής πολικής αρκούδας (!) στο ολιγομελές καστ της ταινίας.

Παντελής Βούλγαρης: «Μ’ άρεσε εδώ που έμενα…»

Έχει ξεκινήσει με επιτυχία την καριέρα του στις κινηματογραφικές αίθουσες το «Τελευταίο Σημείωμα» του Παντελή Βούλγαρη. Λίγο πριν «κριθεί» από το κοινό και τα ταμεία, συναντηθήκαμε στο σπίτι του για να κουβεντιάσουμε, ξεχνώντας ότι υπάρχει χρόνος και ρολόι. «Τι θα τα κάνεις όλα αυτά;», μου είπε στο τέλος. Ακολουθεί η απάντηση, γεμάτη από αναμνήσεις και ιστορίες. Του τελευταίου των μεγάλων.

ΜΑΡΤΙΝ ΛΑΝΤΑΟΥ: (ΗΤΑΝ) ΕΝΑΣ ΤΥΧΕΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Αυτή εδώ είναι μια (αποκλειστική για την Ελλάδα) συνέντευξη με τον Μάρτιν Λάνταου, η οποία δημοσιεύεται για πρώτη φορά. Ένιωθα ότι άρμοζε να γίνει έτσι αφού θα ερχόταν... εκείνη η ώρα. Ούτε απομαγνητοφώνηση δεν τόλμησα να κάνω, ποτέ, μου φαινόταν γρουσουζιά! Δεν την είχα «στο συρτάρι», για να ποστάρω «έτοιμο» το μεταθανάτιο. Άφησα τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Κι ύστερα… να ακουμπήσω αυτό που μου χάρισε ο ίδιος.